Patron Szkoły




    Henryk Sienkiewicz, pseudonim Litwos (1846-1916), Powieściopisarz i nowelista okresu pozytywizmu. Należy do najpopularniejszych pisarzy świata.. Laureat pokojowej Nagrody Nobla 1905 otrzymanej za powieść historyczną "Quo vadis". Wywodził się z zubożałej rodziny ziemiańskiej. Studiował na wydziale prawnym oraz filozoficzno-historycznym Szkoły Głównej, a także na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim. Wiele podróżował, m.in. do Ameryk, gdzie napisał takie nowele jak: "Latarnik", "Sachem", "Wspomnienie z Maripozy" i in., oraz do Afryki, co zainspirowało go do napisania "W pustyni i w puszczy".

Ważniejsze daty z życia pisarza:

1855
1866-1869
1871

1872-1887
1874-1878
1882-1887
1876-1878
1886
1890
1900

przyjazd do Warszawy,
studia prawnicze
studia w Szkole Głównej (Wydział Filologiczno-Historyczny) i na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim.
pracował jako reporter i felietonista,
współwłaściciel dwutygodnika Niwa,
redaktor dziennika Słowo.
przebywał w Ameryce Północnej jako korespondent Gazety Polskiej
podróżował do Konstantynopola, Aten i Włoch, następnie do Hiszpanii,
wyprawa myśliwska do Zanzibaru.
 otrzymuje zakupiony ze składek społecznych mająteczek Oblęgorek pod Kielcami.

 

    Dla uczczenia jubileuszu pisarza ofiarowano mu w 1900 zakupiony ze składek społecznych mająteczek Oblęgorek pod Kielcami.
    Po wybuchu I wojny światowej udał się do Szwajcarii, organizując w Vevey (przy współudziale A. Osuchowskiego oraz I.J. Paderewskiego) Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Inicjator ufundowania pomnika A. Mickiewicza w Warszawie, współorganizator Kasy im. Mianowskiego, prezes Warszawskiej Kasy Przezorności dla Literatów i Dziennikarzy (1899-1900).
    Wielokrotnie wspierał swoim autorytetem akcje patriotyczne, np. protestował przeciwko prześladowaniom dzieci polskich we Wrześni (zabór pruski), w okresie rewolucji 1905 w odezwach i artykułach domagał się autonomii dla Królestwa Polskiego. Zwolennik Narodowej Demokracji. 1889 ufundował stypendium im. M. Sienkiewiczowej, z którego korzystali m.in. M. Konopnicka i S. Wyspiański.
    W swojej twórczości nowelistycznej (nowela) poruszał problemy społeczno-obyczajowe w duchu ideologii pozytywistycznej, np. Humoreski z teki Worszyły (1872), Hania (1880), Szkice węglem (1880), Za chlebem (1880), Janko muzykant (1880), Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela (1880), Bartek Zwycięzca (1882), Jamioł (1882). Także nowele amerykańskie, m.in.: Orso (1880), Latarnik (1882), Sachem (1889), Wspomnienie z Maripozy (1889).
    Sławę przyniosły Sienkiewiczowi wielkie powieści historyczne, poprzedzone nowelą Niewola tatarska (1880). Cykl nazwany Trylogią składa się z utworów: Ogniem i mieczem (1884), Potop (1886) i Pan Wołodyjowski (1888), obejmujących burzliwe dzieje Polski w XVII w., wojny z Tatarami, Szwedami i Turkami.
    Nawiązując do romantycznej powieści historycznej W. Scotta, twórczości A. Dumasa oraz literatury staropolskiej, Sienkiewicz stworzył model łączący pełną przygód fabułę z szerokim obrazem wydarzeń dziejowych i obyczajowości - "dla pokrzepienia serc" rodaków. Podobny charakter miał fresk historyczny z czasów Władysława II Jagiełły i Jadwigi - Krzyżacy (1900).
    Międzynarodowym sukcesem oraz głównym argumentem dla przyznania Nagrody Nobla stała się powieść Quo vadis (1896) z czasów Nerona, ukazująca męczeństwo chrześcijan. Kolejne próby podejmowania tematyki historycznej: powieść z czasów Jana III Sobieskiego Na polu chwały (1906) i nie dokończone Legiony (1913, wydanie osobne 1918) - z epoki napoleońskiej, nie powtórzyły poprzednich sukcesów.
    Sienkiewicz zmarł 15 XI 1916 w Vevey. W 1924 miało miejsce uroczyste sprowadzenie prochów pisarza do Polski, a 27 X 1924 nastąpił ponowny pogrzeb Sienkiewicza w katedrze św. Jana w Warszawie
    Prozę współczesną w twórczości Sienkiewicza reprezentują: powieść psychologiczna Bez dogmatu (1891), której głównym bohaterem jest dekadent, oraz Rodzina Połanieckich (1895). Poczytność zyskała powieść dla młodzieży W pustyni i w puszczy (1911).
    Wg dzieł Sienkiewicza zrealizowano w Polsce filmy: Krwawa dola W. Palińskiego (1912), Na jasnym brzegu (1921) i Bartek Zwycięzca (1923) E. Puchalskiego. Po II wojnie światowej powstały filmy: Pan Wołodyjowski (1969), Potop (1974) oraz Ogniem i Mieczem (1999) J. Hoffmana, W pustyni i w puszczy została zekranizowana 2 razy: 1973 przez Władysława Ślesickiego oraz w 2001 przez Gavina Hood'a (producencji: Waldemar Dziki, Włodzimierz Otulak). Ekranizacji powieści Quo vadis dokonali: E. Guazzoni (Włochy, 1912), G. Jacoby (Włochy, 1924), M. LeRoy (USA, 1951). W 1912 nakręcono ponadto film dokumentalny Henryk Sienkiewicz w Oblęgorku, wyświetlony dopiero w 1916.
    Wiele z jego utworów doczekało się adaptacji filmowych

Trochę historii:


Historia szkoły


Pierwsza wzmianka o szkole w Brodłach znajduje się w różnych aktach szkolnych, z których wynika, że szkoła w Brodlach istniała już ok. 1820 roku. Mieściła się w drewnianym budynku za wsią
zobacz

O szkole


Szkoła stara się zapewnić uczniom różnorodną, bogatą i atrakcyjną ofertę edukacyjną, zapewniając zdobywanie rzetelnej wiedzy i umiejętności. Zapewniamy uczniom dobre, bezpieczne i przyjazne warunki do nauki.
zobacz

Patron Szkoły


Henryk Sienkiewicz, pseudonim Litwos (1846-1916), Powieściopisarz i nowelista okresu pozytywizmu. Należy do najpopularniejszych pisarzy świata.. Laureat pokojowej Nagrody Nobla 1905
zobacz

Historia miejscowosci


Najstarsza informacja o dziejach Brodeł pochodzi z 1353 roku, kiedy to biskup krakowski Boczęta zatwierdził erekcję kościoła w Tłuczani i nadał temuż kościołowi dziesięcinę z jego wsi Brodła.
zobacz